موسیقی , الجزایر , فرانسه , رشید طه " />

طه رشید؛ مسافری که در موطن خود آرام می‌گیرد

تهران- ایرنا- رشید طه خواننده متعهد و الجزایری تبار فرانسه که از رنج مهاجرت بسیار خوانده بود امروز (جمعه) در الجزیره به خاک سپرده می‌شود.
به گزارش ایرنا، طه 59 ساله سه شنبه شب در خواب بر اثر حمله قلبی درگذشت تا صدای رنج مهاجرت که حدود 50 سال در فرانسه زندگی کرده بود، خاموش شود.
مرگ ناگهانی این خواننده الجزایری- فرانسوی هوادارانش را که منتظر آلبوم سال 2019 وی بودند در شوک فرو برد. رادیو فرانسه در اعلام خبر فوت این خواننده عنوان کرد: صدای طه خاموش شد اما میراث موسیقی او جاودان است.
به نوشته روزنامه «لو پاریزین» رشید طه آلبوم جدید خود را که قرار بود آغاز سال 2019 منتشر شود، به پایان رسانده بود.
انتشارات «فیلیو» که پیشتر با متوفی قرارداد امضا کرده بود، اعلام کرد این خواننده سرشناس موسیقی راک فرانسه در دهه هشتاد، امروز جمعه در پایتخت الجزایر به خاک سپرده می شود.
طه در 10 سالگی به همراه خانواده‌اش به منطقه آلزاس در فرانسه مهاجرت کرد. در مدرسه‌ای مذهبی تحصیل کرد و عربی فصیح را به همراه شعر و ترانه آموخت. چیزی نگذشت که رشید جوان با مفاهیمی چون تبعیض و دشواری ادغام در جامعه‌ای که وطن نیست، آشنا شد.
او که کارگری می‌کرد با محمد و مختار دو مهاجر مسلمان و عرب تبار دیگر آشنا شد و گروه راک «کارت اقامت» را بنیان نهاد که اشاره‌ای آشکار به مسائل مهاجران داشت. آلبوم این گروه که شیفته راک غربی بودند در سال 1984 منتشر شد اما با اقبال چندانی مواجه نشد. بعدها در سال 1991 آلبوم دیگری را با تلفیق راک، تکنو، موسیقی الجزایری (شابی) و گیتار الکتریک منتشر کردند. در سال 1998 نیز موسیقی مغرب را در آلبوم «دیوان» به موسیقی تلفیقی خود اضافه کردند. اما آنچه رشید طه را به شهرت رساند بازخوانی «یا رایح» بود.
خواننده معروف ترانه « یا رایح » (ای مسافر) را که یکی از تاثیرگذارترین هنرمندان تبعید و مهاجرت می‌دانند. این ترانه را سال‌ها پیش هم وطن الجزایری‌ طه «دحمان حراشی» سروده، ساخته و خوانده بود. سالها مهاجران عرب زبان شمال آفریقا خسته از رنج دربدری آن را در دور همی‌های خود زمزمه می‌کردند اما صدایشان از کافه‌های تاریک و کوچکی که آنان را گرد هم می‌آورد فراتر نمی‌رفت. اما رشید طه این صدا را به گوش جهان رساند.
« ای که در شهر دیگرانی اما از دیده‌شان پنهانی، چقدر می‌خواهی دربدر باشی
تو نمی‌دانی که سرنوشت کار خود را می‌کند و زمان راه خود را می‌رود
در دلت چه غمی‌ست و چرا اینچنین افسرده‌ای
سختی‌ها ماندگار نیستند ...».
این ترانه درمورد درد و رنج مهاجران در غربت و شوق بازگشت به سرزمین مادری است که در آن با شوق توام با درد و حسرت اینگونه می‌سراید:
«به کجا سفر می کنی و راهی شده ای، در نهایت باید بازگردی، پیش از تو نیز کسانی این راه را رفته اند اما پیشمان شده اند».
خواننده الجزایری سال‌ها پس از شهرت از پذیرش تابعیت فرانسوی سر باز زد و همچنان به ریشه‌های الجزایری خود وفادار ماند. او در سال 1983 میلادی در راهپیمایی «برابری در مقابله با نژاد پرستی» شرکت کرد. آلبوم «دوس فرانس» او که در سال 1984 به ثمر رسید درونمایه حمایت از زندانیان فرانسه و بازداشت شدگانی را داشت که از سوی آلمان به بند کشیده شده بودند.
طه ترکیبی از موسیقی الجزایری، فرانسوی و مراکشی را وارد موسیقی کرد و همکاری‌های درخشانی با گروه‌های بزرگ انگلیسی تجربه کرد و در سال 2016 موفقیت چشم‌گیری در حرفه خود به دست آورد اما افسوس که این دوران تنها دو سال به طول انجامید.
رسانه‌های فرانسوی که همچنان اخبار مربوط به تسلیت مقامات فرانسوی را برای مرگ طه منتشر می‌کنند، اعلام کرده بودند که پیکر این خواننده قرار است به سرزمین مادری بازگردانده شود.
«ژاک لانگ» رئیس موسسه «جهان عرب» در پاریس ضمن ابراز ناراحتی و تاسف شدید از درگذشت رشید طه از او به عنوان دوست صمیمی خود و یک هنرمند مبتکر یاد کرد که فرهنگ الجزایری را با موسیقی شاد و راک در هم آمیخت و کارهایی کاملا متمایز ارائه کرد که موجب شهرت جهانی او شد.
به گفته لانگ، طه یک مبارز و سلاح او هنر و موسیقی‌اش بود تا جایی که با قوانین ضد مهاجرت به مبارزه برخاست و آواز را به نمادی علیه این قوانین تبدیل کرد.
او در مورد برخی کارهای متمایز طه رشید می گوید: من ترانه «دوس فرانس» را شخصا برای تبلیغات انتخاباتی فرانسوا میتران در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در سال 1988 انتخاب کردم و این ترانه به سمبل آشتی و اتحاد بین تمام فرانسوی ها تبدیل شد.
فراهنگ** 9053** 1701

نظر خود را ثبت کنید